Dossier 1:   versus Deel 1

Postbus afgesloten en post achtergehouden door TPG Post (Deel 2) Karin Derksen had het goed geleerd op haar cursus. Het maakt niet uit wat je tijdens een telefoongesprek zegt als je maar begint met de woorden "Waarmee kan ik u van dienst zijn" en afsluit met "Ik wens u nog een prettige dag". Welke gefrustreerde PR medewerker bedenkt zoiets. Sluit een rechter zijn veroordeling ook af met de memorabele woorden "Ik veroordeel u tot 18 maanden cel en verder wens ik u nog een prettige dag"? Krijgt de terdoodveroordeelde na het toedienen van de dodelijke injectie nog te horen "Ik wens u nog een prettige dag"? Een beetje ongeloofwaardig vindt u ook niet? Woorden van deze strekking zouden op z'n minst moeten passen bij hetgeen ervoor gezegd is. "U moet een nieuwe postbus aanvragen en u moet ons (TPG) machtigen om het bedrag automatisch van uw rekening te laten afschrijven ..." De nadruk op het woordje 'moet' ervaar ik niet als stimulerend. Het is mij duidelijk dat mevrouw Derksen nog niet is geslaagd voor haar diploma 'MMDK-1' (Meedenken Met De Klant voor beginners). "Nee, ik kan u geen garantie geven dat u hetzelfde postbusnummer weer terugkrijgt, deze kan inmiddels al aan een ander zijn gegeven ..." "Ja sorry hoor, neemt u mij niet kwalijk, maar u kunt mij helemaal niet verplichten dat ik aan u een machtiging afgeef. Bovendien heb ik al betaald en lijkt het mij verstandig dat ik mijn postbus opzeg aan het eind van het jaar ..." "Dan kan ik helaas niets voor u doen en wens ik u nog een prettige dag" "Wat is dit voor flauwekul?" Nu iets luider "dan wens ik u nog een prettige dag" "Mevrouw, dit is belachelijk!" Nu nog iets luider en op de wijze van Harm, Jan en Tineke maken pret: "Ik - wens - u - nog - een - pret - ti - ge - dag". Tegen zoveel prettigs kan ik niet op. Ik besluit dat wat moet doorgaan voor een gesprek beter kan worden beeindigd en dat ik de zaak het beste formeel aan kan pakken. Ik stuur TPG Business Service nog dezelfde dag (16 december) een fax. Hierin verzoek ik TPG dringend tot het onmiddelijk weer openstellen van mijn postbus en het hervatten van de postbezorging. Bovendien wijs ik ze op de schade die hun actie mijn bedrijf bezorgd, en dreig met een schadeclaim. Na een week is er nog geen verandering in de situatie. Mijn bedrijf begint de eerste verschijnselen te vertonen van een shock. Afgezien van enkele telefonische opdrachten is de gezonde bedrijvigheid die zo kernmerkend was voor mijn toko tot een absoluut nulpunt gedaald. Een enkele klant belt waar zijn bestelling blijft omdat men gewend is deze doorgaans snel in huis te hebben. Ik besluit opnieuw contact op te nemen met Business Service en leg de zaak nog maar eens geduldig uit. Ik besluit te doen wat er van mij gevraagd wordt en een nieuwe postbus aan te vragen. Hiertoe moet ik formulieren invullen en een recent uittreksel van de kamer van koophandel bijsluiten. Immers, mijn hele dossier is vernietigd en formeel besta ik niet meer. Uiteraard mag ik op het formulier natuurlijk wel aangeven dat ik de voorkeur geef aan het postbusnummer waar mijn klanten de afgelopen 25 jaar zo aan gewend zijn geraakt, maar hieraan kunnen geen rechten worden ontleend. De dagen voor en tijdens kerstmis besteed ik aan een mailing waarin ik mijn klanten uitleg wat er is gebeurd en verzoek ze met onmiddelijke ingang het postbusnummer niet meer te gebruiken. De dag na kerst gaat de mailing de deur uit. Op 31 december krijg ik van TPG de schriftelijke bevestiging dat mijn aanvraag is gehonoreerd. Bovendien word ik in het begeleidend briefje uitgebreid gefeliciteerd met deze van bekwaam ondernemerschap getuigende keuze en de voorsprong die ik mij hiermee verwerf ten opzichte van mijn concurrenten. Ik onderdruk de neiging om een website te openen en deze hele wanvertoning openbaar te maken en besluit de zaak verder te vergeten. Er is een hoop te doen. Maar dan ...... ... dan ontvang ik op 5 januari 2004 een grote hoeveelheid post in mijn postbus. Facturen van leveranciers, aangetekende zendingen van leveranciers, bestellingen van klanten en bankafschriften van de afgelopen 3 weken. Ik realiseer me op dat moment dat die vriendelijke TPG-er die mijn vrouw op postkantoor 'Tussenmeer' te woord stond met een glimlach op zijn lippen stond te liegen toen hij zei dat alle post retour afzender werd gestuurd. Misschien deed hij dat zelfs met zijn voet op de doos post die voor mij bestemd was. Wat ik op dat moment het liefst zou hebben gedaan kan ik hier misschien beter niet schrijven maar daarmee vergeleken zou de jaarlijkse zeehondenmoord in Canada op een lieflijke picknick hebben geleken. Hiermee heeft u echter een natuurgetrouw beeld van de gemoedstoestand waarin ik op dat moment verkeerde. Mijn postbus afsluiten oké, maar waar haalt TPG de misselijk makende moed vandaan om MIJN post achter te houden?     (wordt vervolgd)